آب واقعا ماده ي شگفت انگيزي است...

اگر آب نبود هيچ بنده ي پشيماني بر گذشته ي بد خود نمي گريست...

مرواريد اشك بر گونه ي هيچ بنده ي سحر خيزي نمي نشست....

بر پيشاني هيچ گناهكاري عرق شرم نمي نشت....

و اگر كار نادرستي از ما سر مي زد نمي دانستيم از خجالت چه بشويم....

شب سردي است، و من افسرده.                                

راه دوري است، و پايي خسته.

تيرگي هست و چراغي مرده.

مي كنم، تنها، از جاده عبور:

دور ماندند ز من آدم ها.

سايه اي از سر ديوار گذشت،

غمي افروز مرا بر غم ها.

فكر تاريكي و اين ويراني

بي خبر آمد تا با دل من

قصه ها ساز كند پنهاني.

نيست رنگي كه بگويد با من

اندكي صبر، سحر نزديك است.

هر دم اين بانگ بر آرم از دل:

واي، اين شب چقدر تاريك است!

خنده اي كو كه به دل انگيزم؟

قطره اي كو كه به دريا ريزم؟

صخره اي كو كه بدان آويزم؟     

از ديده گذشت هيچ از او ياد نکن                       فردا که نيامدست فرياد نکن

بر آمده و گذشته بنياد نکن                              حالی خوش باش عمر بر باد نکن

از آمدنم نبود اگر دين را سود                          وز رفتن من جاه و جلالش نفزود

وز هيچ کسی نيز دو گوشم نشنود                     کين آمدن و رفتنم از بهر چه بود

ای بس که نباشيم جهان خواهد بود                     بی نام ز ما بی نشان خواهد بود

زين پيش نبوديم نبد هيچ خلل                            زين پس چو نباشيم همان خواهد بود

ايام تو گفتی که بسی خواهی خفت                    بی مونس و بی حريف و بی همدم و جفت

گفتی که به کس نگو تو اين راز نهفت                هر لاله که پژمرد نخواهد بشکفت

تا کی ز چراغ مسجد و دود کنشت                    تا کی ز زيان دوزخ آسوده بهشت

رو بر سر راه ببين که استاد قلم                       روز ازل آنچه بودنی بود نوشت         

        فردی از پروردگار درخواست نمود تا به او بهشت و جهنم را نشان دهد . خداوند پذيرفت. او را وارد اتاقي نمودکه جمعي از مردم در اطراف يک ديگ بزرگ غذا نشسته بودند . همه گرسنه نا اميد و در عذاب بودند. هر کدام قاشقي داشت که به ديگ مي رسيد ولي دسته قاشق ها بندتر از بازوي آنها بود به طوريکه نمي توانستند قاشق را به دهانشان برسانند!  عذاب آنها وحشتناک بود. آنگاه خداوند گفت:اکنون بهشت را به تو نشان ميدهم.او به اتاق ديگري که درست مانند اولي بود وارد شد.ديگ غذا ...جمعي از مردم...همان قاشق هاي دسته بلند...ولي در آنجا همه شاد و سير بودند . آن مرد گفت:نمي فهمم؟چرا مردم در اينجا شادند در حالي که در اتاق ديگر بدبخت هستند.با آنکه همه چيزشان يکسان است؟

        خداوند تبسمي کرد و گفت:خيلي ساده است... در اينجا آنها ياد گرفته اند که يک ديگر را تغذيه کنند و هواي يکديگر را داشته باشند...هر کس با قاشقش غذا در دهان ديگري مي گذارد چون ايمان مي آورد کسي هست که غذا در دهانش بگذارد.      (آن لاندرز...غذاي روح)

       تا حالا به رفتار آدما دقت كردين ؟ وقتي عاشق مي شن و وقتي كه خودشونو صاحب معشوقشون مي دونن. وقتي به رفتار طرف مقابل حساس مي شن و به هيچ چيزي و هيچ كسي اجازه ي نزديك شدن به اونو نمي دن. دونه براي پرنده ها خيلي ارزش داره شايد به اندازه ي عشق براي آدما. اونا وقتي منبعي واسه غذا پيدا مي كنن هيچ پرنده ي ديگه اي حق نداره به اون نزديك بشه.نتيجه اخلاقي اينكه رفتار آدما خيلي حيوانيه.

      عشق يعني اينكه آنقدر در سر شور داري كه نمي داني چه كني پس  با ديگري شريك مي شوي...عشق اگر به زنجير تبديل شود از بين خواهد رفت.

و لئوبوسكاليا كه مي گه "عشق پاي معشوق را نمي بندد.عشق هرگز خواهان تملك نيست.عشق آغوشي گشوده است .مي گذارد معشوق به دلخواه خود و آزادانه بيايد و به دلخواه خود و آزادانه برود.اگر بازوانت را به دور عشق حلقه كني خواهي ديد كه تنها خود را در آغوش كشيده اي.عشق به آغوشي گشوده مي ماند.عشق به بند نمي كشد.عشق آزاد مي كند.عشق ازادي است."